Przeszłość drogowskazem

Tradycje żydowskie

Wydawnictwo

Nasze publikacje
 
Wirtualna Wystawa
Drukuj Poleć znajomemu

 

Simchat Tora



Simchat Tora jest świętem narodu, zgromadzenia Izraela, które zaprasza Boga, Pana tego świata, na swoje święto po tym, jak spędziło osiem minionych dni na świętowaniu 1. I właśnie to zwykłe święto, o którym wcześniej, w dawnych czasach, nie wiedziano 2 i nie wie się do dziś w Erec Izrael, otrzymało najpiękniejszą nazwę: Simchat Tora, święta radości Tory.  


Urządza się to święto ze szczególną radością. Upiększa się je i przyozdabia najwspanialszymi wspomnieniami i zwyczajami. Jest to dzień, w którym kończy się i zaczyna od nowa czytanie Tory 3,4 Z jednej strony staje chatan Tora 5, z drugiej – chatan Bereszit 6, a pomiędzy nimi całe zgromadzenie. Zarówno młodzi jak i starzy są wzywani do czytania Tory 7.


Lud Izraela nadał temu świętu bardzo demokratyczny charakter. Nie ma różnicy pomiędzy dziećmi i dorosłymi, pomiędzy tymi, którzy są po Bar Micwie, a tymi, którzy do niej jeszcze nie przystąpili – wszyscy bez wyjątku są równi i mają takie samo prawo cieszyć się Torą.


Simchat Tora jest zarazem czymś w rodzaju „jorcajtu” dla wielkich żydowskich proroków, mistyków i Mojżesza, naszego Nauczyciela. W hymnie na cześć Simchat Tory z poetyckich słów została utkana opowieść o Mojżeszu, w której przedstawiono tragiczne momenty. Opowiada ona o tym, „jak wielki żydowski przywódca usłyszał rozkaz, aby udać się na górę Hebron. I wierzył, że wspinaczka na nią będzie dla niego równie szczęśliwa jak na górę Synaj”.

W taki oto sposób już wieki całe raduje się lud Izraela z ze swego narodowego święta i cieszy się z Tory. Wspomina z bólem i z czcią wielkiego przywódcę narodu Mojżesza, króla proroków i jego łagodną śmierć.

Na przestrzeni wieków Żydzi przeżywali różne dobre i złe okresy. Wspólnie z Torą lud ten znosił rozmaite prześladowania i katusze. Ale już od dawna, od bardzo dawna, lud Izraela razem z Torą nie przeżywał tak ciężkich czasów jak te dzisiejsze. Tysiące, dziesiątki tysięcy Żydów zostało tego roku ograbionych, zrujnowanych.
  
Z bólem i nadzieją żydowski naród spogląda przed siebie. Stojąc w obliczu nowej epoki, pragnie uchylić rąbka zasłony spowijającej przyszłość, zobaczyć, kto przejdzie w spokoju przez pustynię krwi i łez oraz komu będzie dane dożyć nowych czasów, które nadejdą.
    
Tego roku żydowski naród zaprasza Boga, Pana tego świata, na swoje narodowe święto na pustyni, gdzie tuła się obecnie wraz z kobietami i dziećmi w głodzie i zimnie.    
   
Ciężko będzie się radować w dzisiejsze Simchat Tora, jako że zmącona została radość tego pięknego święta narodowego. Z bijącym sercem pytamy, czy skończą się już wszelkie nieszczęścia, nadejdzie kres pohańbienia narodu i Tory?
 
„Tora jest drzewem życia, życia dla każdego, albowiem Ty jesteś źródłem życia” – będą śpiewać nieliczni szczęśliwi Żydzi, których nie dotknął kataklizm. Pozostali zaś będą rozpamiętywać z bólem każde nieszczęście, które zmąciło ich radość, a ich życie obróciło w ruinę. Jednocześnie tli się jeszcze dawna nadzieja na przyszłość, że oczekiwana pomoc dla ludu Izraela nadejdzie wraz z Simchat Tora, że Ten, który roztacza opiekę nad ludem Izraela, nigdy go nie porzuci, i że w największej niedoli przyjedzie wybawienie.
   
Na swej ciężkiej tułaczej drodze Żydzi wycierpieli wiele od samego wędrowania. Czy mają dźwigać na swoich barkach, wyłącznie sami, ogromny ciężar żydowskich trosk?
   
Jak długo jeszcze będą w stanie powłóczyć zmęczonymi nogami? A może gdzieś w połowie drogi upadli na ziemię i nie znalazł się nikt, kto mógłby zamknąć im oczy i uronić nad nimi łzę?
Co się z nimi stanie? Jaki spotka ich los?
Gorzkie myśli, które nie dają spokoju i okrywają mrokiem światło dnia.
 

 

 tł. Agnieszka Żółkiewska
Źródło: B. Frajer, Simches Tojre, „Hajnt”, 29 września1915, s. 3.

 

 

1  Święto Simchat Tora jest obchodzone w diasporze 23 dnia miesiąca Tiszri, czyli 9 dnia po siedmiodniowym święcie Sukkot i przypadającym zaraz po nim jednodniowym święcie Szmini Aceret.

2  Pierwsze wzmianki na temat tego święta pochodzą z Talmudu.

3  Święto Simchat Tora kończy całoroczny cykl czytań Tory i jednocześnie rozpoczyna nowy cykl.

4  W dniu święta odczytywany jest ostatni fragment Tory, zakończenie Dewarim (Księgi Powtórzonego Prawa) oraz jej początek, pierwszy rozdział Bereszit (Księgi Rodzaju).

5  Chatan Tora (oblubieniec „końca” Tory) – osoba, która dostępuje zaszczytu odczytania ostatniego fragmentu Tory.

 6  Chatan-Bereszit (oblubieniec „początku” Tory) – osoba, która dostępuje odczytania pierwszego fragmentu Tory.

7  Do czytania Tory są w tym dniu wzywani wszyscy obecni w synagodze mężczyźni.

 

 

 


 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Fundacja im. prof. Mojżesza Schorra
ul. Twarda 6; 00-105 Warszawa
tel. 22 620 34 96
Nr konta bankowego: 04124010241111001005772107